&

Türkiye, ideolojilerin kurduğu bir ülke değildir. Kadim insanlık dersinden, fikrinden doğmuştur. Adem’in ilklik heyecanını paylaşır. İsmail’in Allah yoluna kurban olma neşesini kalbinde yaşar, Nuh gibi medeniyet gemisini yeniler, Circîs’e- Eflatun’a kulak verir.

İmam-ı Azam’ın hükmü alnındadır. Yunus’un gönül tasviri bağrımızdadır. Hallac bizde, maşeri vicdanımızdadır. Ama hepsi ‘asr- saadet’in kubbesi altındadır.

İdeolojiler, yeni çağda devleti yöneten tabaka üzerinde etkili olmuşsa da milletin devlet anlayışına sari olmamıştır. Birçok ideoloji ülkemize girse de kök tutamamıştır. Bakın şimdi Batı’nın sonbaharı içinden geçiyoruz. Ülkemizle Batı zihninden de kısım kısım çekiliyoruz. Böylesi bir sonbahardayız ve topraklarımızda hazan dallarından ziyade ideoloji süpürüyoruz.  Asr-ı Saadet Kubbesi’ne doğru da tatlı bir yorgunlukla ışıyoruz.

Y. Türk

&

Biz, Candaroğulları’ndan Karamanoğulların’a onlarca beyliği; Mısır’dan, Yunan’a; Yunan’dan Asya’ya, Hind’e onlarca irfan parçasını ‘Asr- Saddet’ kubbesi altında birleştirerek, harmanlayarak bir araya geldik.  Bu tarihi büyük amel, asırlarca sürdü. Şimdi tekrar başa döndük. Yine aynı kubbe altında üçüncü çağımıza hazırlık yapıyoruz. Türkiye’nin üçüncü çağıdır, bu. Tadı, kokusu, estetiği biraz daha değişik ama her daim mümin.

Türkiye, Osmanlı dağılırken yine toplandığı gibi dağılan bir dünya oldu.  Türkiye, merkezinde Kurtuluş Savaşı verdi. Kendini yeniden var etti. Ama kadim parçaları da değişik yerlerde ve uzaklıklarda tutsak kaldı. Kendi başlarına Irak oldu, Suriye oldu, Libya oldu.  Büyük millet arasına dikenli teller kondu.  Bunda Batı’nın silah gücünün, siyasetinin ve felsefesinin etkisi var. Bir gün bu tesir zayıflayacak, teller sökülecek.  Doğu’da zihin zihne, akıl akla, el ele, kol kola geçecek. Dağınık ama yenilenmiş bu irfan parçaları tekrar Türkiye olarak dönecek. Yeni bir medeniyet-i aliyye’de harmanlanacak.

Milletimiz, İslam’dan sonra cihan şümul sözler söyledi. Birinci söz Selçukludur. İkincisi Osmanlı. Üçüncü söz Türkiye. Üçüncü sözün, üçüncü amelin başlangıcındayız daha. Üç kıtaya dağılan nizam-ı alem esrarı bir toplansın, yeni çağımız o zaman bir beden bulacak, dünyaya ses verecek.

Y. Türk

Türkiye Yazıları Kitabı'ndan

Bu kitap Türkiye nedir, diye yazılmıştır. Türkiye’yi sevme isteğim, kalem tutan elimin kapılarını ruhuma doğru açmıştır. O kapıdan sevinç, ağıt, türkü, şarkı, fikir, ilahi, salât dökülmüştür. Gördüğünüz kâğıttaki yazılar ruhumun Türkiye işaretleridir.  Sadece çağımızı kapsamaz. Türkiye’nin doğuştan getirdiği özellikleri, duyuşları, gönlü ve aklıdır. Ama en çok alın yazısıdır.

Kalemim gençken Türkiye’yi yazmadım. Şimdi kalemim yaşlandı neredeyse bir asa bile edindi. Ululara yön döndü.

Alınyazım, hep burada geçti. Hüda, beni bu topraklara yazmış. İyi de etmiş. Gamım da sevinçlerim de burada büyümüş. Onları bu ocaktan emekli edeceğim.

Fikirlerim, hayallerim de bu muhitte yetişmiştir. Türkiye, bendeki maddi mânâya da ezeli mânâya da vatanlık etmiştir.

Türkiye’de yaşamın anlamı derindir. Bu mânâyı edinmek isteyen aklın çok derinlere inmesi gereklidir.

Derinler dediğim şey aslında yükseklerdir. Yücelerdir. Derine inen, yücelere çıkar. Yücelere çıkan da derinlere.

Bu şöyle bir şeydir: Gökle yeri, ahretle Türkiye’yi birleştirmek gibidir.

Türkiye, insanın bekaya temiz varabilmesi içindir.

Bazı güzelliklerin devamı ancak ahrette olabilir, dedirtmek içindir.

Meleklere de diyardır.

Gönlümüz,  buraya kendi isteğiyle kaydolmuştur.

Türkiye’nin dağları, otları, ağaçları, turnaları… binlerce kere güzeldir.

Türkiye dört ayraçlı kitap: Bedir Savaşı, Malazgirt Gazası, İstiklâl Harbi, 15 Temmuz Direnişi.

Kubbesi: Asr-ı Saadet kubbesi’dir.

Fetihler ve direnişler, üzerinden su gibi akmıştır.

Onda nice gurbetler, hüzünler, dertler çiledi. Olsun Allah’ın karı gibiydi.

Gül kokusu, yürek kokusu, amber kokusu, ekmek kokusu ve ak koku hepsi Türkiye kokusu.

Büyük bir mantık, ulu bir gönül; alabildiğine bir yalınlıktır.

Ona ne olmuşsa kaderle olmuştur.

Y.Türk

Sabır Tarihi

Anneler gam seslerini

Basmalara çiçek olarak koyarlardı

Yoksulluk üstümüzdeki delikleri de delerdi

Hayat avuçlarda su

Döküle döküle giderdi

Ama dünya topraklarında yağmur vardı

Küremiz değildi rakı içmiş deli

Eskiden acılarla dolu olsak da

Bir ağıtla bağrımızdan başka yerlere göçürmesini bilirdik dertleri

Sabrın verdiği harçlıklarla alabilirdik cenneti

Dünya gaz ve gazapçı dolu

Temiz gökler artık masallarda peri

Yok bulut, hani var ya yağmurun sekreteri

İsmi her şey olmaktan bir şey olmayan sevdiğim

Adını başkası veremez kendi bulur dediğim

Gel artık kapımızı aç avuçların gibi

Cennete atılan adım nasıl olsa alınmaz geri

Y. Türk

AKMA

Ağaca dayamış ömrüm sırtını

Süzüyor bir ömür yere bakan gökleri

Hatırında duru nehirler gibi akıyor insan isimleri

Halil, Ayşe, Remzi, Ali

Dünya sınırında kendisine söylenmiş sözler

Dağlardaki keçilerin ömrü kadar hâlâ paklar

Ve bir köye giden selâ

Abinin ömrünü bir vakit sonra baba yapan gibi şeyler

Ruh doldurulup bedene katılmıyor şükür

Günün ardına düşülüp gidilir

Namazdayken kaldığı yeri olur insanın

Issız nur ve berrak çayır

Ve şükür hâlâ

Sıratı geçebilecek sözler şiire geçer

Y. Türk

BABA 2

Ölünce çocuk, babada

Gözler ses çıkarır

İşitmek görmekte misafirdir

Babalar, insanlar gibi Tanrı mektupları

Yazdıkları ağıt

Tanrı mektuplarının mektupları

Sıcak bir selam

Allah’ın ak küreğidir

İçi boşaltır

Babaya çocuk deyince

Gök, dünyanın önündeki aydınlık bahçe

Bahar kâtibi gelir

Elmaları, vişneleri, ekinleri bahçeye yazar

Çocuğunun sesleri asmalarda üzümler olarak durur

Baba dünyanın

Akşam giderken gördüğü evladını

Sabah bulamayan güneşi

Ne zaman yıkılsa

Omuzlarındadır en içli şarkının eli

Y. Türk

BİR GÜN

Giden gün nasıl da benziyor

Dünyaya meleklerin indiği ilk güne

Bence Rabbine de yalvarıyor:

Bu ulu hayatı biraz daha yaşayayım

Sonra  sana vereceğim hepsini nasıl olsa, diye

Dünya yumurtasından

Hayatımın en güzel günü bir civciv gibi çıktı

Gün giderken gök yolunda

Güzel oldu ayaklarının alın yazısı

Üstünde güneşi halka vaaz eden elçi

Fanilik ritminden yontulmuş elindeki asası

Kelebek ömrünce gök altına yazılmış olsa da adı

Gözlerimi güzelliğinin başına bağladı

Böyle bir gün varlığını tüm kamuya sunmalı

Meleği, çamı, insanı

Dünya civarının varlıkları

Bu güzelliğin peşinden gitmek istese

Akşama kendisini ahrette bulmalı

Y. Türk